زندگی یعنی

 زندگی یعنی


من یا همسرم؟


به راحتی می‌شود آدم‌ها را با حرف‌هایشان شناخت.

فرض کنید یک خودکار روی طاقچه است!
به یکی می‌گویی برو بیار. می‌رود می‌گردد. خودکار هست [اما] پیدایش نمی‌کند.
می‌گوید: «نمی‌بینم».

به دومی می‌گویی برو. خودکار هست [اما] پیدایش نمی‌کند.
می‌گوید: «نیست».

آن که می‌گوید نمی‌بینم یک شخصیت دارد؛ آن که می‌گوید نیست، یک شخصیت.

آن که می‌گوید نمی‌بینم ... ضعف‌ها و نقص‌ها را متوجه خودش می‌داند. فردا اگر اتفاق ناخوشی در زندگی‌اش افتاد، پای خدا [را] وسط نمی‌کشد، به حساب خودش می‌گذارد، چون اینجا به حساب خودش گذاشت. گفت ضعف بینایی من هست. «من» نمی‌بینم.

اما آن که می‌گوید «نیست» ... فردا هر اتفاقی بیفتد، فرافکنی می‌کند. به دوش خدا، روزگار، همسر و... می‌اندازد.

من و شما از کدام دسته‌ایم؟

آیت‌الله حائری